ಈ ಕಾವ್ಯಸಂಕಲನವು ಸ್ತ್ರೀವಾದವನ್ನು ಘೋಷಣೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ಸಹಜ ನಿಲುವಾಗಿ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಧ್ವನಿ ಕೋಪದಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಸಂವೇದನೆಯಿಂದಲೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ವಿರೋಧದಿಂದಲ್ಲ, ಸಮಾನತೆಯ ಆಶಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. ಮಹಿಳೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಲಾತ್ಕೃತಳಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಚಿಂತಿಸುವ, ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಸಮಾಜವನ್ನು ಒಳಗಿನಿಂದ ಮರುರೂಪಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾಳೆ. ನದಿ, ಬೇರು, ಮರ ಮತ್ತು ಮೌನದಂತೆ ನಿಸರ್ಗರೂಪಕಗಳ ಬಳಕೆ ಈ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಇಕೋ-ಫೆಮಿನಿಸಂ (eco-feminism) ಚಿಂತನೆಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯಂತೆ, ಮಹಿಳೆಯೂ ಶೋಷಿತಳಾದರೂ, ಅವಳಲ್ಲೇ ಪುನರುತ್ಪಾದನೆಯ ಶಕ್ತಿ ಅಡಗಿದೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಈ ಕವಿತೆಗಳ ಮೂಲಕ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ. ನಿಸರ್ಗ ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಸ್ತ್ರೀವಾದದ ಸಹಯಾತ್ರಿಯಾಗಿದೆ. ನಿಸರ್ಗ, ಮೌನ, ಆತ್ಮಪರಿಶೀಲನೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಮೂಲಕ, ಮಹಿಳೆ–ಪುರುಷ ಸಮಾನತೆ ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಈ ಸಂಕಲನದ ಹೃದಯ. ಇದು ಕೇವಲ ಕಾವ್ಯಸಂಕಲನವಲ್ಲ; ಇದು ಜೀವನದೊಳಗೆ, ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ನಡೆಯುವ ಸ್ತ್ರೀವಾದದ ಮೃದುವಾದ ಆದರೆ ದೃಢವಾದ ಹೆಜ್ಜೆ.
